Mijn verhaal

Sommige mensen weten al vroeg wie ze zijn.
Bij mij ging het anders.

Mijn leven heeft me niet in een rechte lijn geleid, maar in beweging.
Via verlies. Via stilte. Via reizen. Via voelen.

Toen ik jong was, verloor ik mijn papa.
Iets wat ik toen nog niet echt kon begrijpen, maar wat wel diep aanwezig bleef in alles wat volgde.

Ik groeide op met veel alleen-zijn.
Daardoor leerde ik al vroeg voelen wat er onder de oppervlakte leeft.
Sferen. Spanningen. Stiltes. Wat niet werd uitgesproken.

Lange tijd wist ik niet goed wat ik met die gevoeligheid moest doen.
Dus ging ik vooral weg van mezelf.
Op zoek naar vrijheid. Naar avontuur. Naar iets wat ik nog niet kon benoemen.

Tot mijn lichaam op een bepaald moment stop zei.

Na een burn-out voelde ik dat ik niet langer verder kon op dezelfde manier.
Ik zette mijn leven in België on hold, kocht een enkeltje naar Bangkok en vertrok.

Niet omdat ik een plan had.
Maar omdat ik voelde dat ik moest bewegen.

Wat volgde, was geen klassieke reis.
Het werd een langzaam thuiskomen in mezelf.

Ik kwam terecht in een stilte klooster in Thailand, ontdekte meditatie, yoga en ademwerk, en reisde verder door India waar ik yogadocente werd en later Reiki Master.

Maar de belangrijkste lessen kwamen niet uit boeken of opleidingen.

Ze kwamen uit stilte.
Uit vertragen.
Uit opnieuw leren voelen wat mijn lichaam mij al die tijd probeerde te vertellen.

Onderweg begon ik te begrijpen dat gevoeligheid geen zwakte is.
Dat vertragen niet hetzelfde is als stilstaan.
En dat zachtheid soms meer kracht vraagt dan blijven doorgaan.

Ik keerde terug naar België op aanraden van mijn Reiki Master Bela.

Dat terugkeren bracht veel in beweging.
Ik leerde grenzen voelen.
Mijn eigen ritme respecteren.
Meer vertrouwen op wat ik intuïtief al wist.

Vanuit die weg ontstond ook mijn praktijk.

Niet vanuit het idee dat ik mensen moet “helpen” of “genezen”, maar vanuit het verlangen om ruimte te creëren. Een plek waar vertraging opnieuw mogelijk wordt. Waar voelen opnieuw veilig mag zijn.

Vandaag beweegt mijn leven nog steeds mee met wat klopt.
Soms vanuit België, soms onderweg.

Ik weet niet altijd waar het leven me brengt.
En ergens hoeft dat ook niet meer.

Het gaat voor mij vandaag niet meer over zoeken,
maar over aanwezig zijn.

Over bewust ademen.
Over mogen vertragen.
Over diep voelen.