Er is een moment waarop oude zwaarte loslaat en levensenergie terugkeert. Tijdens een dag vol onverwachte triggers voelde ik hoe mijn lichaam langzaam oplichtte, speels werd en ruimte vond om te dansen. Het voelde als een diepe bevestiging: bestaansrecht is geen strijd, het is een vreugdevolle beweging van binnenuit.

Wat begon met eten, werd een diepe les over grenzen, balans en liefde die niet afhankelijk is van toegeven of pleasen.

Wat als grenzen geen muren zijn, maar een vorm van thuiskomen? Een persoonlijke reflectie over hoe grenzen zich verdiepen en relaties helderder maken.

Er zijn momenten waarop het leven me stil doet staan: een zonsopgang die de horizon kust, een volle regenboog die opeens verschijnt, of een lekkere Van-made pizza. Verwondering vind ik in de natuur, in de stad, in muziek en dans vrij op blote voeten, de energie door mijn lichaam voelend. Het leert me dat vreugde niet afhangt van het weer of de drukte om me heen, maar altijd te vinden is, als ik opensta en aanwezig ben in het moment.

2025 nodigde me uit om dicht bij mezelf te blijven.
Ook wanneer het wringt, wiebelt of niet begrepen wordt.
Over mijn stem terugvinden, mezelf niet langer weggeven
en thuiskomen in liefde.

Niet alles wat schuurt vraagt om uitleg of een oplossing. Soms vraagt het alleen om vertraging, om je aandacht terug te halen naar jezelf en innerlijk een stap achteruit te zetten. Niet om afstand te creëren, maar om weer thuis te komen bij wat voor jou klopt.

De zee en de bergen herinneren me aan mijn diepte, mijn hart en de stroom van mijn energie.

Wanneer de fysieke vorm verandert of wegvalt, lijkt verbinding soms te verdwijnen. Maar echte verbinding leeft niet in een plek of een ritme. Ze leeft in het hart, in de energie die we samen delen. Of het nu via sessies, retreats, opleidingen of cirkels was, de bedding die we samen hebben opgebouwd bestaat nog steeds. Deze blog nodigt je uit om mee te blijven voelen, te vertrouwen op wat groeit, en te weten dat de verbinding voortleeft, ongeacht de vorm.

Tien dagen stilte, een reis van diepe transformatie, loslaten en hart openen. In mijn Van ontdekte ik hoe frustraties en oude beschermlagen mochten verdwijnen, hoe mijn lichaam zich ontspande en zelfs mijn viervoeter Deva opener werd naar de wereld. Een ervaring die mij een diep gevoel van vrijheid en ruimte in mezelf gaf.

Voor, na en tijdens 10 dagen Stilte

Herontdekken hoe graag ik creëer. Nu in droomvangers en juweeltjes die ontstaan uit intuïtie, materialen van thuis en kleine schatten die ik onderweg vind. Te midden van de natuur, het onweer en de magie van volle maan, voelde ik hoe alles met elkaar verweven is: creatie, verbinding en de kracht van het moment.

De voorbije dagen leerden me over loslaten, grenzen en aanwezig zijn. Niet redden, maar getuige zijn van wat zich ontvouwt. Alles stroomt, als je het toelaat.

Aanwezig blijven, trouw aan mezelf, ook wanneer het niet makkelijk is.

Ik dacht dat verbinding pas echt was als er harmonie en begrip was. Maar telkens merkte ik dat ik leeg en moe werd, alsof ik mezelf stukje bij beetje wegveegde om erbij te horen. Inmiddels leer ik dat echte verbinding begint bij mezelf: aanwezig blijven, zelfs als het wringt, en mijn energie trouw te houden aan mijn eigen stilte.

Wat-als is een spel van mijn gedachten,
maar ik mag terugkeren naar vertrouwen en rust in dit moment.

Wat-als…
Ken je dat? Dat je hoofd blijft draaien in allerlei scenario’s die misschien nooit gebeuren? Oude patronen, vaak doorgegeven van generatie op generatie. Ik merkte het zelf weer toen ik in Spanje zat: van Deva’s voeding die bijna op was tot een vriendin die binnen twee maanden wil langskomen. Mijn hoofd maakte er meteen een probleem van. Maar telkens als ik mezelf de vraag stel: wat is eigenlijk het ergste dat kan gebeuren? … valt de spanning weg.

Ik vertrok uit België gedragen door liefde, maar mijn eerste weken werden een dans van garages, depannage en angst. Toch vond ik onderweg zachtheid: een glimlach, een stil meer, een onverwachte pauze in Rodès, prachtige natuur en de zon. Nu, uitkijkend over bergen en zee, voel ik hoe ik weer kan zakken in mijn lichaam.

Een sieraad brak, maar de kracht bleef.
Mijn navel vertelt het verhaal van vrijheid, innerlijk vuur en een nieuw begin.

Soms lijkt iets kleins te breken, maar vertelt het een groot verhaal.
Mijn navelpiercing, die ik in 2018 in Zuid-Afrika opnieuw liet zetten als anker en herinnering, brak precies nu ik België verlaat en een nieuw hoofdstuk inga. Het voelt niet als verlies, maar als teken: de cyclus is rond. Het goud leeft in mij.

Een poëtische fluistering vanuit mijn eigen ervaring — woorden die stromen als herinneringen, klanken die trillen op het ritme van mijn ziel. Elk gedicht is een stukje van mijn weg, een uitnodiging om samen te voelen en te herinneren.