Van Droomvangers, door Bliksem, naar Verbinding
De voorbije weken geniet ik ten volle het maken van juweeltjes en droomvangers. Materialen die ik van België meebracht combineer ik met wat ik onderweg vind in de natuur, pluimpjes, takjes, kleine schatten die op mijn pad komen. Zo ontstaat er telkens iets unieks, iets wat de energie van het moment en de plek in zich draagt.
Ik vind het ook heel fijn om in te voelen bij iemand en van daaruit iets te creëren, een juweeltje of droomvanger die als het ware een stukje van die persoon weerspiegelt. Elk stuk voelt als een kleine vertaling van energie in vorm, een tastbare herinnering aan iets dat vaak onzichtbaar is, maar voelbaar aanwezig.
Te midden van dat creatieve ritme kwam plots de kracht van de natuur heel dichtbij. 24u regende het, met heftig onweer en bliksem. In de namiddag hoorde ik een knal en dacht ik dat er iets op mijn Van terechtgekomen was. Ik keek buiten en zag brokstukken langs de Van liggen. Ik dacht ooooo nee en ging naar buiten in de fele regen met mijn blote voeten in de plassen. Ik zag geen schade aan de Van en begreep er niets van. Plots kwamen mijn buren uit hun camper, helemaal in shock. Toen zag ik het, de brokstukken waren hun raampjes. De knal die ik hoorde en voelde was de trilling van een blikseminslag in hun camper. Hun camper total-los, zij zelf gelukkig niets. Ik kwam er met de schrik vanaf. Het was een moment dat me deed beseffen hoe kwetsbaar we zijn, en hoe weinig we eigenlijk te zeggen hebben wanneer de natuur spreekt. Het raakte me, maar tegelijk bracht het ook een gevoel van nederigheid en respect: de natuur als krachtig wezen dat herinnert aan onze plaats in het geheel.
Kort daarna kwam ik aan bij vrienden die een prachtige trouwceremonie hadden gecreëerd – een viering vol liefde, eenvoud en warmte. Het was bijzonder om erbij te zijn, om te zien hoe ze hun verbinding eerden te midden van vrienden en geliefden. Ik voelde dankbaarheid om nieuwe mensen te ontmoeten, en tegelijk ook hoe intens het is om in zo’n grote groep aanwezig te zijn. Ik blijf leren hoe ik daarin kan balanceren: mezelf niet verliezen in de drukte, maar toch open blijven voor de schoonheid van echte verbinding.
Er waren ook momenten van pure magie. Een avondwandeling bij volle maan, waarin het landschap baadde in zilver licht. Een vroege ochtendwandeling naar het hoogste punt van de berg, waar de zon haar eerste stralen liet dansen over de horizon. Spelen in het water, lachen, fotograferen, ademen. Het waren momenten die mijn hart vulden met zachtheid en aanwezigheid.
Deze reis bracht me van het fijne handwerk van juweeltjes tot het grootse werk van de natuur, van bliksem tot maanlicht, van stilte tot samenzijn. Alles vloeide in elkaar over, als een herinnering dat leven, creëren en beleven één grote stroom zijn waarin ik telkens opnieuw mag meebewegen.