DEVA, mi corazón

Deva. Mi corazón. Mijn hart.

Ze is zoveel meer dan mijn hond.
Ze is een spiegel. Een leermeester. Een zachte, eerlijke aanwezigheid die mij elke dag iets toont over mezelf.

Eén van de thema’s waarin ze me de laatste tijd heel helder spiegelt, is grenzen.

Ik vind het heerlijk om haar iets lekkers te geven.
Ik vind het ook leuk om toe te laten dat andere mensen haar iets geven. Ik zie hoe blij ze daarvan wordt. Hoe ze geniet.

Maar langzaam sloop er iets in.
Haar brokken bleven staan.
Ze at ze niet meer.
Ze was steeds op zoek.

En op een bepaald moment kwam ik op een punt dat ik voelde:
nu moet ik kiezen.

Niet vanuit strengheid. Niet vanuit controle.
Maar vanuit zorg, verantwoordelijkheid en helderheid.

Ik besliste om haar niets extra’s meer te geven zolang ze haar eigen voeding niet at.
Dat voelde spannend.
Alsof ik, even, van mijn hart een steen moest maken.

En wat er toen gebeurde, raakte me dieper dan ik had verwacht.

Wanneer ik haar brokken neerzette, sloot ze zich af.
Ze keerde zich weg.
Er zat afstand op.
En dat kwam binnen.

Maar tegelijkertijd:
wanneer we gingen wandelen, wanneer ik haar knuffelde, wanneer we samen waren dan was ze er helemaal.

De liefde was er. De verbinding was er.
Alleen dat ene stuk… daar botsten we.

Het voelde alsof we allebei een punt maakten.
Zij het hare.
Ik het mijne.

En ergens wiebelde het.
Niet kapot.
Maar zoekend.

In die periode kon ik heel duidelijk voelen in mijn eigen systeem:
dit is moeilijk, maar dit is niet onveilig.

De liefde is niet weg. De verbinding is niet weg.
Ze wordt alleen niet meer “gekocht” met iets lekkers.

En dat besef… dat ging diep.

Want hoe vaak doen wij dat ook niet als mens?
Liefde verwarren met geven.
Verbondenheid verwarren met toegeven.
Denken dat we iets moeten doen, realiseren of toestaan om de relatie intact te houden.

Deva liet me zien:
liefde is groter dan dat.

Liefde blijft ook wanneer er een grens is.
Liefde blijft ook wanneer het even schuurt.
Liefde blijft ook wanneer je niet krijgt wat je wilt.

En ja, eenmaal ze haar brokken weer at, was het natuurlijk weer fijn om iets lekkers te geven.
Niet als ruil, maar als aanvulling.

Deva, mi corazón.
Ik ben zo gelukkig dat jij er bent.
Dank je wel voor alles wat je me leert
over jou,
over mij,
en over liefde die niets hoeft te bewijzen.